♥ ♥ ♥ هر چه میخواهد دل تنگت بگو . . .♥ ♥ ♥

[RaHaAa]

chera hes mikonam hameye ghalba mikhan began gham daran
chera hameye dela az na omidi akandan
mage gham del nadare?
ya mage mishe adam shadio bedone gham hes kone?
asan mage mishe adam ghamo bedone shadi,ya shadio bedone gham beshnase???
mage adama bdelo ghalbashon in jomlehare yad nadadan?
pas chera baz az dashtane gham nale mikonan?
ay adama ay ghalbayi k pore ghamin
toye deletono aztahe tahe ghalbeton vaghty k gham dare khonatono zad in jomlaro zemzeme konin:shadio khoshhali badaz gham miad ta mazasho khob becheshim pas matalesh nakonim poshte daro daro vasash baz konim chon hata ba gham ham delha mitone shad bashe
ba gham ham msihe gap zado khandid....................

[Diego]

دلبركم چیزی بگو
به من كه از گریه پرم
به من كه بی صدای تو
از شب شكست میخورم

دلبركم چیزی بگو
به من كه گرم هق هق ام
به من كه آخرینه
آواره های عاشقم


چیزی بگو كه آینه
خسته نشه از بی كسی
غزل بشن گلایه ها
نه هق هق دلواپسی

نذار كه از سكوت تو
پرپر بشن ترانه ها
دوباره من بمونمو
خاكستر پروانه ها
چیزی بگو اما نگو
از مرگ یاد و خاطره
كابوس رفتنت بگو
از لحظه های من بره
چیزی بگو اما نگو
قصه ما بسر رسید
نگو كه خورشیدك من
چادر شب بسر كشید


دقیقه ها غزل میگن
وقتی سكوتو میشكنی
قناریا عاشق میشن
وقتی تو حرف میزنی
دلبركم چیزی بگو
به من كه خاموش توام
به من كه همبستر تو اما فراموش توام

چیزی بگو كه آینه
خسته نشه از بی كسی
غزل بشن گلایه ها
نه هق هق دلواپسی

نذار كه از سكوت تو
پرپر بشن ترانه ها
دوباره من بمونمو
خاكستر پروانه ها
چیزی بگو اما نگو
از مرگ یاد و خاطره
كابوس رفتنت بگو
از لحظه های من بره
چیزی بگو اما نگو
قصه ما بسر رسید
نگو كه خورشیدك من
چادر شب بسر كشید

چیزی بگو اما نگو
از مرگ یاد و خاطره
كابوس رفتنت بگو
از لحظه های من بره


چیزی بگو اما نگو
قصه ما بسر رسید...

[emo girl]

یه روز بهم گفت چقدر دوسم داری؟گفتم خیلی‌....رفت یه تیغ اورد....بهم گفت اگه دوسم داری رگتو بزن....گفتم مرگو زندگی‌ دسّه خداست....گفت پس دوسم نداری
تیغو برداشتمو رگمو زدم وقتی‌ داشتم آروم آروم تو آغوش گرمش جون میدادم گفت اگه دوسم داشتی تنهام نمیذاشتی

[Diego]

تو از متن کدوم روءیا رسیدی،که تا اسمت رو گفتی شب جوون شد
که از رنگ صدات دریا شکفت و،نگاه من پر از رنگین کمون شد
تو از خاموشی دلگیر روءیا،صدام کردی صدام کردی دوباره
صدا کردی منو از بغض مهتاب،از اندوه گل و اشک ستاره
صدام کردی صدام کردی نگو نه!
اگرچه خسته و خاموش بودی
تو بودی و صدای تو صدام زد
اگرچه دور و ظلمت پوش بودی
تو چیزی گفتی و شب جای من شد
من از نور و غزل زیبا شدم باز
تو گیج و ویج از خود گمشدن ها
من از من مردم و پیدا شدم باز
من از من مردم و پیدا شدم باز

از این تک بستر تنهایی عشق
از این دنج سقوط آخر من
صدام کردی که برگردم به پرواز
به اوج حس سبز با تو بودن
صدام کردی که رو خاموشی من
یه دامن یاس نورانی بپاشی
برهنه از هراس و تازه از عشق
توی آغوش جان من رهاشی

صدام کردی صدام کردی نگو نه!
اگرچه خسته و خاموش بودی
تو بودی و صدای تو صدام زد
اگرچه دور و ظلمت پوش بودی
تو چیزی گفتی و شب جای من شد
من از نور و غزل زیبا شدم باز
تو گیج و ویج از خود گمشدن ها
من از من مردم و پیدا شدم باز

صدام کردی صدام کردی نگو نه!
اگرچه خسته و خاموش بودی
تو بودی و صدای تو صدام زد
اگرچه دور و ظلمت پوش بودی
تو چیزی گفتی و شب جای من شد
من از نور و غزل زیبا شدم باز
تو گیج و ویج از خود گمشدن ها
من از من مردم و پیدا شدم باز
من از من مردم و پیدا شدم باز
من از من مردم و پیدا شدم باز

[Diego]

بانوي موسيقي و گل
شاپري رنگين كمون
به قامت خيال من
مل مل مهتاب بپوشون
بذار نسيم دربه در گلبرگ رو از ياد ببره
برداره بوي تنه تو هر جا كه ميخواد ببره

دست رو تن غروب بكش كه از تو گلبارون بشه
بذار كه از حضور تو لحظه ترانه خون بشه
همسايه خدا ميشم مجاور شكفتنت
خورشيدو باور ميكنم نزديك رفتار تنت
قطره ام از تو من ولي درگير دريا شدنم
دچار سحر عشق تو در حال زيبا شدنم


بانوي موسيقي و گل
اسطوره عاشق شدن
تا من دوباره من بشم
دوباره لبخندي بزن
لبخنده ي تو جانمو مغلوب رويا ميكنه
انگار جهان واميسته و ما رو تماشا ميكنه
بانوي موسيقي و گل
شاپري رنگين كمون
به قامت خيال من
مل مل مهتاب بپوشون
بذار نسيم دربدر
گلبرگ رو از ياد ببره
ورداره بوي تنه تو
هر جا كه ميخواد ببره
قطره ام از تو من ولي
درگير دريا شدنم
دچار سحر عشق تو
در حال زيبا شدنم


بانوي موسيقي و گل
تنديس شاعرانگي
نوازشم كنو ببر
منو به جاودانگي
شب از نگاهت آينه رو
پر از ستاره ميكنه
برهنه ميشه از خودش
به من اشاره ميكنه

بانوي موسيقي و گل
شاپري رنگين كمون
به قامت خيال من
مل مل مهتاب بپوشون
بانوي موسيقي و گل
شاپري رنگين كمون
به قامت خيال من
مل مل مهتاب بپوشون
بانوي موسيقي و گل
شاپري رنگين كمون
به قامت خيال من
مل مل مهتاب بپوشون

[Amir_HidDeN_70]

گم کرده دلم بستر خود را چون موج

کرده ست رها پیکر خود را چون موج

طوفانی ام امروز و دلم میخواهد

بر صخره بکوبم سر خود را چون موج



تقصــــــیر جاده نیست مرا پا نمیدهد

از بس مـــــرددم بروم ! یا بایستم!

[Amir_HidDeN_70]

خیلی دلم گرفته،از اینهمه جدایی...
گذشت قدیما حالا،من کجا تو کجایی؟!...
خیلی گرفتست حالم،همش دلم میگیره...
انقدر قدم میزنم تا نفسم بگیره..........


هر جا میرم به فکرتم،فکرت برا دلم بسه...
میخوام همش صدات کنم،اسمت برام مقدسه...
میمیرم ولم کنی،بری فراموشم کنی...
با بی کسی و انتظار منو هم آغوشم کنی...


بی من نرو تنهام نذار بی کسیمو یادم نیار...
واسه تو داره جون میده،این دل تنگ و بی قرار...
بی تو هوای این اتاق همیشه سرد و ساکته...
دل پیش چشما تو و پیش نگاه پاکته...


اینم به عشق داداش شایانمون!

[RaHaAa]

عشق ار دوستی پرسید میدونی تفاوت من وتو چیه ؟.
.
.
.
.
.
دوستی جواب داد من افراد را با سلامی اشنا می کنم اما تو با نگاهی من اونها رو با دروغ جدا می کنم اما تو با مرگ

[eshten_bakh]

خیال روی تو در هر طریق همره ماست***نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

ببین که سیب زنخدان تو چه می گوید***هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست

اگر به زلف دراز تو دست ما نرسد***گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

اگر به سالی ادیک دری زند بگشا***که سالهاست که مشتاق روی چون مه ماست.

[eshten_bakh]

دلبسته ی کفشهایم بودم. کفش هایی که یادگار سال های نو جوانی ام بودند.
دلم نمی آمد دورشان بیندازم. هنوز همان ها را می پوشیدم.
اما کفش ها تنگ بودند و پایم را می زدند.
قدم از قدم اگر بر می داشتم زخمی تازه نصیبم می شد.
سعی می کردم کمتر راه بروم زیرا که رفتن دردناک بود...





می نشستم و زانوهایم را بغل می گرفتم
و می گفتم: چقدر همه چیز دردناک است.
چرا خانه ام کوچک است و شهرم و دنیایم؟!
می نشستم و می گفتم: زندگیم بوی ملالت می دهد و تکرار..





می نشستم و می گفتم: خوشبختی تنها یک دروغ قدیمی است.
می نشستم و به خاطر تنگی کفشهایم جایی نمیرفتم.
قدم از قدم بر نمیداشتم... می گفتم و می گفتم...





پارسایی از کنارم رد شد...
عجب! پارسا پا برهنه بود و کفشی بر پا نداشت!
مرا که دید لبخندی زد و گفت: خوشبختی دروغ نیست.
اما شاید تو خوشبخت نشوی زیرا خوشبختی خطر کردن است...
و زیباترین خطر... از دست دادن!





تا تو به این کفش های تنگ آویخته ای...
برایت دنیا کوچک است و زندگی ملال آور.
جرات کن و کفش تازه به پا کن. شجاع باش و باور کن که بزرگتر شده ای.
رو به پارسا کردم، پوزخندی زدم و گفتم:
اگر راست می گویی پس خودت چرا کفش تازه به پا نمی کنی تا پا برهنه نباشی؟
پارسا فروتنانه خندید و پاسخ داد :من مسافرم و تاوان هر سفرم کفشی بود
که هر بار که از سفر برگشتم تنگ شده بود و پس هر بار دانستم که قدری بزرگتر شده ام.
هزاران جاده را پیمودم و هزارها پای افزار را دور انداختم.
تا فهمیدم بزرگ شدن بهایی دارد که باید آن را پرداخت.
حالا دیگر هیچ کفشی اندازه ی من نیست.
وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه ی اوست...