بزرگترین آرزو انسان

[panda_419]

آشنایی با ورزش وعلم پرواز با پاراگلایدر
با عرز سلام خدمت دوستان گلم امیدوترم که بتونم کمکی برای رسیدن به بزرگترین آرزوی شما بکنم
از این بهبعد سعی میکنم تو این قسمن مطلب فیلم و عکسهایی از ورزش که بهتر بگیم علم پرواز با پاراگلایدر براتون میزارم از کلیه دوستانی که در این مورد اطلاعاتی دارن خواهشمندم منئ کمک کنند

[panda_419]

عکس هایی از این ساده ترین وسیله انسان برای دست یافتن به آسمان

[panda_419]

اینم یه سری دیگه لطفا اگه کسی استقبالمیکنه بگید در غیر این صورت ننویسم

[panda_419]

مقدمه :
برای دهها هزار سال ما انسان ها به آسمان نگاه می کردیم و به پرواز عقاب ها و پرندگان در اوج حسرت می خوردیم و در مورد پرواز رویاهایی در سر می پروراندیم.
اما چنین رویاهایی اکنون تبدیل به واقعیت شده اند . پرواز انسان امروزه یک واقعیت روزمره است که تقریبا برای هر کسی امکان پذیر می باشد . با توسعه پاراگلایدر هم اکنون پرواز بسیار ساده و راحت است .

در کل پاراگلایدینگ جدیدترین و اخیر تغییر در شکل بال هاست . این ورزش یکی ازجذاب ترین ورزش هاست و یک ورزش آزادنه است . بهر حال ما به شما خوشامد می گوییم و شما را به ادامه خواندنتان و شرکت در بحث های مان دعوت میکنیم . امیدواریم که دیدگاه شما با خواندن این مطلب به کلی تغییرکند و نیز بتوانید پرواز را تجربه کنید

[panda_419]

زیر رنگین کمان ( داستان پاراگلایدینگ ) :

در زیر تابش نور خورشید یک خلبان پاراگلایدر رو به سوی نسیم گرم که به او می خورد ایستاده است. سکوت تنها با صدای عقاب و باد شکسته می شود . یک روز با شکوه است . خلبان بازوانش را بلند می کند و سپس به سوی سراشیبی می دود ، در حالی که کمان چتر نرم او به سمت بالا می رود به سوی آسمان بلند می شود . او به آرامی بالا می رود . زیر پای او منظره چشمگیری با رنگ های مختلف مشاهده می شود . این یک صحنه باور نکردنی از یک پرواز خالص است .

[panda_419]

به دنیای پرواز خوش آمدید . اکثر خواننده هایی که در اینجا هستند در آرزوی پرواز مانند
پرندگان هستند



. شاید شما با تصور پرواز در آسمان در زیر چتری شبیه به رنگین کمان در
سکوت به هیجان در آیید و یا اینکه کنجکاو هستید کشف کنید که چرا ورزشکاران و خلبانان
چتر سوار این هوس در آنها وجود دارد .
مهم نیست انگیزه شما چه باشد . ما امیدواریم که شما را به سفری از یک ناظر بی تجربه به یک هوانورد با تجربه ببریم . این سفر جالب و تماشایی است . فکر سفر با پاراگلایدر به شما انرژی مثبت می دهد.
پاراگلایدینگ و شما :
پرواز با پاراگلایدر بسیار ساده به نظر می رسد و در واقع وقتی که با ورزش های دیگر که در فضای باز انجام می شود مقایسه می شود از نظر فیزیکی زیاد طاقت فرسا نمی باشد. میزان تلاش فیزیکی مورد نیاز برای حرکت دادن پاراگلایدر کمتر است و نسبت تلاش آن برای لذت بردن بیشتر از هر فعالیت ورزشی دیگر است . از طرف دیگر پرواز با پاراگلایدر نیازمند مطالعه و تمرین قابل ملاحظه ای است . باید تکنیک های کنترل به خوبی یاد گرفته شود تا بتوان یک پرواز موفق را تجربه کرد . فرآیند یادگیری آن نیز بسیار لذت بخش است و این همان چیزی است که اینجا راجع به آن بحث می کنیم . (بر گرفته از کتاب هنر پاراگلایدر ترجمه و تالیف آقایان اثنی عشری و مختاری)

[panda_419]

شروع اموزش
برای شروع در بخش یادگیری شما باید اندکی تپه نوردی کنید . این یادگیری چنان جالب است که شما به تلاشی کهبرای آن می کنید اهمیتی نخواهید داد ، امادر کل شما در یک روز ممکن است چند بار نیاز به تپه نوردی داشته باشید ولی نه خیلی سریع و نه خیلی بالا، بلکه فقط نیاز دارید که در جای بلندی قرار گیرید .

مورد دیگر این است که شما باید یک قدرت قضاوت خوب فضایی به عنوان یک خلبان داشته باشید . به این معنی که بتوانید فواصل،حرکات ومسیرهای حرکت را هنگامی که به اطراف در سه جهت حرکت می کنید برآورد کنید . اکثر ما می توانیم این کار را به راحتی انجام دهیم . ما به این جهت قضاوت فضایی را ذکر کردیم چون تجربه ما در برخی موارد نادر نشان داده است که برخی کارآموزان در این مورد دارای نقص هستند . آنها توانایی برای قضاوت مقدار چرخش شان و راهی که در پیش دارند ندارند . چنین نقصی می تواند یک شکست بزرگ در کار یادگیری پرواز ایجاد کند . ولی قضاوت فضایی می تواند یاد گرفته شود . فقط باید یک مربی پیدا کرد که به این موارد آشنا باشد و بتواند وقت بیشتری را برای کمک به کار آموزان در یادگیری مهارت های فضایی اختصاص دهد


جنبه های روانی :
موارد نهایی اکثرا جنبه های روانی هستند که شامل : قضاوت خوب ، نگرانی برای ایمنی شخصی ، توانایی برای تصمیم گیری منطقی ، طرز فکر مثبت و میل و علاقه به پرواز می باشد .
قضاوت خوب می تواند یاد گرفته شود . در واقع برای دسترسی به جواب می توانید از خودتان بپرسید که آیا آمادگی پذیرش تصادف را دارید ؟ اگر جواب بله باشد یعنی شما ریسک پذیر هستید . کسی که مستعد پذیرش تصادف است توجه کمی بهایمنی شخصی خود دارد و نسبت به آن بی توجه است و همین می تواند او را کمتردر معرض ریسک قرار دهد .
مقداری اطمینان به نفس برای یادگیری اهمیت دارد زیرا شما سرانجام تصمیماتی می گیرید که به میزان زیادی ایمنی شما را تعیین می کند .

در ابتدای کار اکثر تصمیمات توسط مربی برای شما گرفته می شود اما به تدریج شما مسئول پرواز خودتان خواهید بود . اگر شما در حال حاضر مهارت های تصمیم گیری خوبی دارید که بسیار عالی است . اگر نه آنها در برنامه آموزشی ، همراه با مهارتهای پرواز و قضاوت آنرا به شما یاد می دهند .

سرانجام یک طرز فکر مثبت و میل به یادگیری به شما کمک میکند تا پیشرفت کنید زیرا وقتی که شما تصور کنید که یک خلبان می شوید ، انگیزه پیدا می کند که به صورت موثرتری یاد بگیرید . در واقع اگر واقعا بخواهید که یک خلبان با تجربه شوید ، می توانید .
ترس و خطر :
پرواز با پاراگلایدر ، مانند دیگر ورزش های ماجراجویانه بدون خطر نیست . دراین ورزش و دیگر ورزش ها ما با زمین ارتباط داریم و بنابراین ممکن است که در زمین در یک شیوه خشونت آمیز با ما برخورد کند . البته پرواز با پاراگلایدر می تواند مانند هر پرواز دیگری که با وسایل دیگر صورت می گیرد ایمن باشد . لازم به نگرانی زیادی نیست زیرا ما حتی از یک ماشین در حال حرکت نیزآرام تر حرکت می کنیم .

یک نکته کلیدی برای پرواز ایمن ، مدیریت ریسک است . در حین آموزش شما یاد خواهید گرفت که چطور تصمیم بگیرید و قضاوت کنید . بلوغ شما و افکار و مراقبت شما به شما کمک خواهد کرد تا ایمنی خود را درپرواز تامین کنید .

ترس یک احساس غیر عادی درپروازنیست . ترس از ارتفاع یا تجربه جدید طبیعی است . اینکه ما چطور با ترس برخورد کنیم نکته مهمی است . ترسی که قابل مدیریت باشد یک بخش مهم از ایمن داشتن پرواز است . وقتی که یاد می گیریم با پاراگلایدر کار کنیم ابتدا از زمین صاف شروع می کنیم و به تدریج ارتفاع بالا می رود . اولین پرواز امتحانی شما در تپه آموزشی یک نوع شناور شدن نشاط آور در روی زمین خواهد بود . در فصل های بعدی ما در مورد نقش ترس در موقعیت های سخت تر صحبت خواهیم کرد .

شروع کار :
یادگیری پرواز لذت بزرگی دارد اما باید همراه با برنامه آموزشی ایمنی باشد . بنابراین یک آموزش دهنده با تجربه و کارآمد باید انتخاب شود . این جور مربیان معمولا در مدارس پرواز مشغول به کار هستند . یک مدرسه خوب پرواز شما را برای پرواز به گونه ای آماده می کند که با خود این ورزش و تجهیزات آن از طریق فیلم و تصاویر یا نشان دادن پرواز واقعی در یک جایگاه آشنا خواهید شد . آنگاه شما کلاس های پرواز را شروع خواهید کرد و درس های شما با دستورالعمل های تندم (پروازهای دو نفره یا چند نفره ) شروع می شود .

شما با تجهیزاتی مانند ( گلایدر ، هارنس و کلاه کاسکت ) مجهز خواهید شد که به اندازه شما و سطح مهارتی شما این تجهیزات به شما ارائه می شود . اگر سایز شما بیش از حد بزرگ
است اطمینان حاصل کنید که مدرسهمی تواند برای شما تجهیزات مناسب را فراهم کند . هزینه و مدت زمانی که لازم است تا شما یک خلبان حرفه ای شوید به موقعیت و سابقه شما بستگی
دارد . هوای خوب در محل زندگی تان و زمان یشتری که صرف یادگیری دروس می کنید در پیشرفت شما نقش عمده ای دارد .
در قسمت بعدی عکس تجهیزات ی که برای پرواز لازم داریمو بصورت مجزا میزام فقط خدا کنه طرف دار داشته باشه مطالب من در ضمن من دنبال تشکر این حرفا نیستم فقط یجوری بهم برسونید که مطالبم خوبه همین

[panda_419]

از دوستانی که علاقه به این ورزش دارن و در شهرهای مختلف ایران هستند و خواهان گذراندن اموزشات لازم در نزدیکترین باشگاه به محل سکونت خودشون دارن اعلام کنند تا بتونم کمکی در پیدا کردن باشگاه و یا مربی مورد نظر ودر دست رسشون داشته باشم (هیچ ارزش تبلیغاتی برای هیچ باشگاه و مربی نداره فقط و فقط صرف راهنمایی با تشکر از مدیریت انجمن)

[panda_419]

تاریخچه چتر نجات

انسانها از قرنها پيش با ديدن پرندگان و پرواز آنها ، رؤيای پرواز را در سر داشتند . كما اينكه صرفنظر از افسانه قاليچه پرنده حضرت سليمان و افسانه‌های ملل ديگر در مورد پرواز انسان به فضا ، تاريخ باستان ما ايرانيان سرشار از اين انديشه‌ها و تخيلات می ‌باشد . ما داستان پرواز جمشيد و كيكاووس شاه را در شاهنامه فردوسی به تفصيل مي‌خوانيم . هرچند صحت اين افسانه‌ها مورد نظر ما نيست ولی برای ما قابل توجه اين است كه نياكان ما از هزاران سال پيش در فكر و انديشه پرواز به فضا بوده‌اند ، چنانچه زرتشت پيامبر باستانی ايرانيان ، فروهر انسان بالدار را به عنوان روح پاسبان آدمی ، سمبل دين خود قرار داد . (طرح بال آن کهن ترین طرح بال ایرانی می باشد)

در تعقيب همين افكار ، انسانها تلاش كردند تا بتوانند در آسمانهای بيكران به پرواز در آيند و به اين رويا و آرزوی بزرگ خود جامه عمل بپوشانند و برای برآورده ساختن اين آرزو ، شروع به ساختن مدلهای مختلفی از روی پرندگان نمودند .

از پيشگامان طراحی و ساخت وسايل پروازی می‌توان به لئوناردو داوينچی نقاش و طراح بزرگ ايتاليايی اشاره نمود . او هزاران طرح از وسايل پرنده تهيه كرد ولی هيچيک از آنها در عمل موفق به پرواز نشدند.

پس از او طراحان بسياری كار طراحی و آزمايش وسايل پرنده را ادامه دادند ولی تا مدتها هيچيك از آنها موفق به پرواز با وسايل ساخت خود نشدند. چنانچه در سال 1678 ميلادی يك نفر فرانسوی به نام بسنيه دستگاه ساده پرواز را تهيه نمود كه از دو ميله و بالكهای چوبی تشكيل شده ‌بود. بوسيله اين دستگاه، پرواز از زمين به هوا مقدور نبود ، بلكه پرش از نقاط مرتفع به نقاط كم ارتفاع امكان داشت و در واقع اين دستگاه عمل يك چتر را انجام و سرعت سقوط را تقليل مي‌داد.

در سال 1793 ميلادی يكی از افراد نظامی فرانسه با نام ژاك آندره گارترين كه جوان فعال و پرشوری بود توسط قوای نظامی مجارستان اسير و در شهر بوداپست زندانی گرديد ولی حس ماجراجويی ، او را به فكر نجات انداخت. تا آنكه به منظور فرار از زندان ، با استفاده از ملحفه رختخواب خود ، كه آن را به شكل چادر تهيه كرده و از نخ ريسمان ، بندهايی تهيه كرد و در فرصت مناسب از بالای برج قلعه زندان با كمك اين چتر به پايين پريد . ولی با آنكه خود را به خارج از قلعه رسانده بود ، به علت شكستن يكی از پاهايش موفق به فرار نگرديد و مجدداً دستگير و زندانی ‌شد .

گارترين در سال 1797 ميلادی از اسارت آزاد شد و پس از ورود به فرانسه تجربيات خود را در مورد امكان استفاده از چتر نجات تعقيب كرد تا اينكه چتری تهيه نمود كه دارای دهانه فرار بود و محيط دهانه حمله‌اش 8/7 متر و تعداد 36 رشته بند داشت . با اين چتر گارترين اولين پرش خود را بوسيله يك بالن از ارتفاع 400 متری بدون سانحه در پاريس اجرا كرد و مورد توجه مردم قرار گرفت. او پس از تمرينات زياد در فرانسه ، به انگلستان و روسيه مسافرت كرد و پرش از بالن را با استفاده از چتر اختراعی خود در آن كشورها نيز به عرصه نمايش گذاشت و مورد توجه مردم قرار گرفت .

تا سال 1903 ميلادی اختراع و استفاده از چتر فقط به منظور پرش از ارتفاعات مانند ساختمانها و بالنها بود زيرا هنوز تا آن زمان هواپيما اختراع نشده بود. تا اينكه در سال مزبور اولين هواپيما در ايالات متحده آمريكا توسط برادران رايت به پرواز درآمد (1903) . پا به پای پيشرفت صنعت هواپيما سازی ، تكميل ساختمان چتر پرش نيز توسعه پيدا كرد ، به طوريكه در سال 1905 ميلادی يك نفر آمريكائی به نام توماس اسكات و بعداً هم شخص ديگری به نام چارلز برادويچ چتری اختراع كرد كه تقريباً شبيه چترهای امروزی بود. به موازات پيشرفت وسايل پروازی و در كنار استفاده‌های نظامی ، ترابری ، فضايی و ... از اين وسايل ، استفاده‌های ورزشی و تفريحی از برخی از وسايل پرنده نيز پيشرفتهای زيادی نمود .

تا اينكه در سال 1905 میلادی كنفدراسيون جهانی ورزشهای هوايی (fai) جهت قانونمندی اين ورزشها در سطح جهان تشكيل شد .

[panda_419]

معمولا پاراگلایدر را با چتر نجات اشتباه می گیرند در صورتی که پاراگلایدر هواپیمایی فوق سبک بدون موتور است ، واژه پاراگلایدر ترکیب دو واژه است ، پارا مخفف پاراشوت ( چتر نجات ) و گلایدر هواپیمای بدون موتور است ( یعنی سٌرنده ) ، پس پاراگلایدر نوعی هواپیما از جنس و شبیه چتر نجات است . پاراگلایدر ارزانترین و راحتترین وسیله پروازی است نیروی محرکه آن وزن خلبان است ، وزن آن حدود 5 کیلوگرم است.
شرایط و ویژگی های خلبان پاراگلایدر برای آموزش :
آموزش پاراگلایدر از ویژگی خاصی تبعیت نمی کند ، محدودیت سنی برای آموزش ندارد ، برای آموزش پاراگلایدر قد و وزن اهمیت ندارد بدلیل اینکه برای هر خلبان یک بال متناسب با وزن آن خلبان موجود است ، خانم ها در این ورزش همانند آقایان و بدون هیچگونه محدودیتی آموزش دیده و می بینند و هم اکنون در ایران حتی مربی پاراگلایدر خانم هم داریم ( سرکار خانم استاد فراهانی )
مکان های پرواز و مدت پرواز با پاراگلایدر :
برای پرواز با پاراگلایدر نیاز به تپه یا کوهی است که از بالای آن پرواز خلبان آغاز شود و به سمت پایین و جلو سر بخورد ، به طور مثال در هوایی آرام و بدون هیچگونه عوامل بالارونده از تپه ای 500 متری حدودا 15 دقیقه میتوان با پاراگلایدر پرواز کرد . اما با کسب تجربه و مهارت کافی می توان مدتهای طولانی را با پاراگلایدر در آسمان بود. مسافت طی شده با پاراگلایدر بیش از 400 کیلومتر طی 11 ساعت است .
خطر پرواز با پاراگلایدر :
یک سوال ، آیا رانندگی با اتوموبیل یا موتور سیکلت خطرناک است؟ اگر موتور سیکلت را فردی میانسال براند از آن برای رفتن از محلی به محل دیگر استفاده می کند . در صورتی که یک جوان می تواند از همان موتور سیکلت آلت قتاله ای برای کشتن خود بسازد . پرواز برای نفس پرواز ، پرهیز از غرور بعد از اتمام دوره آموزش ، احترام به نظر و تجربه مربی و خلبانان با تجربه و ... و در نظر گرفتن این نکته که پاراگلایدر من به من قول نداده که همیشه و در همه شرایط به من پروازی لذت بخش بدهد ، خطر پرواز را به حداقل ممکن می رساند . پس بیایید پرواز کنیم نه پرواز ..

بهترین فصل آموزش :

فصل زمستان است ، منهای سردی هوا زمستان بدلیل آرام بودن هوا برای آموزش فصلی مناسب تر از بقیه فصول است. ولی در کل پاراگلایدر را در هر فصلی می توان آموزش دید ، خلبانان حرفه ای تابستان را بهترین فصل برای پرواز می دانند چون در هوای گرم با استفاده از ترمال گیری میتوان ارتفاع زیادی گرفت ، رکورد ارتفاع پرواز با پاراگلایدر 1کیلومتر بالاتر از قله اورست است !
مدت دوره آموزش پرواز با پاراگلایدر :
به صورت خصوصی پرواز با پاراگلایدر را می توان در کمتر از دو هفته آموزش دید . آموزش از زمین مسطح شروع می شود و در صورت صلاحدید مربی و استعداد دانشجو ار تفاع تمرین پله پله افزایش خواهد یافت. در طول دوره آموزشی تجهیزات آموزشی و بیمه نامه برای دانشجو به عهده ی باشگاه آموزش دهنده است .
هزینه خرید پاراگلایدر :
شما می توانید اکیپ کامل پاراگلایدر را شخصا برای خود خریداری کنید و مراحل بعدی آموزش و کسب مهارت را با تجهیزات خود تجربه کنید . پاراگلایدر از 4 بخش اصلی تشکیل شده است : 1- بال ( پاراگلایدر ) ، 2- هارنس ( صندلی ) ، 3- چتر کمکی و 4- هلمت ( کلاه ایمنی ) است . در حال حاضر در ایران قیمت یک اکیپ کامل پاراگلایدر خارجی 4.5- 3 میلیون تومان است.